Акупацыя Zнутры

... О так! Я - пралетар!..
Яшчэ учора раб пакутны -
Сягоньня я зямлі ўладар
І над царамі цар магутны!

Мне бацькаўшчынай цэлы сьвет,
Ад родных ніў я адвярнуўся...
Адно... ня збыў яшчэ ўсіх бед:
Мне сьняцца сны аб Беларусі!

(с) Янка Купала, 1924

За сабою пільна сочыш,
Каб не абмінуць падзей,
Ты народжаны ад плоці
Рэчаісны, без надзей

Ад жыцьця, ад маладосьці
Ўзяць жадаеш як найбольш,
Ды заўжды трымае хтосьці,
Усё ўпоперак, ня ўздоўж.

Намаганьні зноў сьціскаеш
У зьнясілены кулак,
Дапамогі не чакаеш,
Кажаш “так” і робіш так.

Ты выходзіш на спатканьне
З шэрай вуліцай сваёй
Аднавіць якіх чаканьняў
Падзяліцца зь ёй тугой

Сумны рыцар, сумны волат
Ты вакол людзей чужых
Горкі час і горкі горад
Твар пануры, цяжкі ўздых.

Колькі ж будзеш уцякаць ты
Ў філязоўскі лябірынт?
Плач душы заменяць жарты
І заменіць дабрабыт.

Але пошук новых сілаў
Замінае проста быць,
Дзе пайсьці пазычыць крылаў?
Дзе той вецер, што натхніць?

Можа, ты згарэў у попел,
Можа, зьменаў час настаў.
Час чакае новых крокаў
Там, дзе раньш і не ступаў.

Дай жа біцца свайму сэрцу
Дагары яго ўздымі
Іншым дай, каб абагрэцца
І сьвятло ў душу прымі

Нецікава быць нармальным чалавекам. Асабліва выкладаючы. Сёньня падабраў добрае азначэньне таго, якой мусіць быць лекцыя - "забойнай". Нешта жывое й вар'яцкае, нешта ад "Поп-механікі" Курохіна - бо тое, аб чым даводзіцца казаць, выходзіць за межы ўспрыманьня нармальнага чалавека (ну ня бачылі яны гэтых самых ультрагукавых хваляў, аб якіх я буду казаць), хоць і ёсьць самым рэчаісным і сапраўдным.

Вось спытайце мяне "Навошта ў Менску а 6й раніцы ў нядзелю ўключаць сьветлафоры - інтэнсіўнасьць руху мізэрная, дадатковы расход паліва, дадатковыя выкіды, шум ды затрымкі руху". А я адкажу "Таму што сьветлафоры ўпрыгожваюць нашу сталіцу". Ці ж гэта ня чыстая праўда?

Чым даводзіцца цешыцца апошнім часам - адкрыцьцём назваў розных макрадэфектаў металаў. Цікава, як уся гэная трасца на нашу мову перакладаецца: свищи, непровары, волосовины, рванины, подрезы, наплывы, флокены, закаты, языки, подрезы, поджоги, усадочные раковины... Аказваецца, любая какашка мае сваю ўласную назву.

Часам даводзіцца чуць, што "беларусы такія-сякія, маўчаць, калі робяцца такія страшэнныя рэчы". Ня ведаю, сярод знаёмых, ды й проста праглядаючы нянавісны фкантахт адчуваньня маўчаньня ніразу няма. Можа, проста трэба часам цікавіцца ня толькі крэатыфчыкам-пазіціфчыкам ды коцікамі? Падаецца, што мы дагэтуль не адвучыліся (ці наадварот - прызвычаіліся) быць капрызьлівымі спажыўцамі, пастаянна шукаем рознага кшталту прыемнасьцяў, задавальненьняў - ці ад новых хатаў-машын-тэлефонаў, ці ад імпрэзаў-прэзэнтацыяў, ці нават ад наведваньня службы ў касьцёле ці царкве.. "But never relax at all", як сьпяваў Пінк Флойдаў. Але як пачынаецца гаворка пра нейкую справу, ахвяраваньне, нават тады, калі ня трэба вялікіх затратаў грошаў-часу й няма ніякіх наступстваў - тады адразу становімся занятымі, жабракамі ды іншае. Ужо ня кажучы пра тое каб проста выслухаць ці пагаварыць са знаёмым-незнаёмым чалавекам, які мае нейкую патрэбу (нават проста выгаварыцца). Мы ўсё толькі глядзім навокал - што робяць астатнія, што скажуць, што падумаюць - захаваць імідж важней чым падзяліцца хлебам, надзеяй і любоўю з тымі, хто іх ня мае.
Ніякіх пераменаў бязь зьмены ўласных сэрцаў не адбудзецца - ведай ты хоць сто замежных моў, пабываўшы хоць ва ўсім сьвеце, прачытаўшы хоць стос кніжак, ведаючы хоць усе да адной нормы тарашкевіцы, будучы сто разаў нацыяналістым - добрага плёну злое дрэва не прыносіць.
25 сакавіка - ня толькі сьвяточны Дзень Волі, але й нагода яшчэ раз падаць руку брату-беларусу.

Ну гэтага, я ўжо паўтара месяца як вяду лябы па ядзерцы на фізфаку. Цікавы і ў цэлым прыемны досьвед - значна лягчэй, чымся ў школе. Сістэму наладзіў жорстка-мяккую - з аднаго боку, падчас выкананьня практычнай часткі стараюся дапамагаць, каб студзены не марнавалі шмат часу дарэмна, на афармленьне ня надта зважаю... але напрыканцы кожнага занятка трэба гэтую самую лябу абараняць. Таму народ сядзіць кручком, батаніць тэорыю. Нават аднаго разу хлопец прыйшоў у іншы дзень, каб спытаць, якая наступная ляба, каб падрыхтавацца. Некаторыя стогнуць, але ўвогуле спраўляюцца. Думаў, што будзе цяжка выстаўляць адзнакі - аказалася значна прасьцей. Нягледзячы на тое, што работы робяць у парах, "аддзяліць" адзнакі нескладана. Найбольш люблю задаваць пытаньні "Чаму...?" - каб, бляха, вучыліся думаць сваёй галавой. Хоць і пішуць адказы на кантрольныя пытаньні ў методзе, але гэта ўрэшце мала дапамагае - але няхай пішуць, лішні раз пракруцяць інфармацыю праз галаву, падчас падрыхтоўкі да экзамена "дзякуй" яшчэ скажуць.
Але самае галоўнае - гэта насамрэч любіць студэнтаў, шанаваць годнасьць кожнай асобы, нават разьдзяўбайскай, нават недалёкай (так-так, зараз на фізфаку такое здараецца), дапамагаць думаць свабодна й самастойна. Дрэнны той пастыр, што не аддасьць жыцьця за авечак.
Саўковым "вучыцелем жызьні" мне, відаць, ужо ніколі ня стаць.

Відаць, у гарадзкіх вар'ятаў нейкі ўсебеларускі фэстываль. Учора адзін гомелец ехаў на тралейбусе да сваёй сястры й усё выпытваў у мяне мой адрас, каб, калі што, пераночыць. Казаў, што "я же знаменіт", што ўдзельнічаў у нейкіх тэлепедзерачах па расейскай тэлевізіі, таксама танчыў якіясьці танцы на Слаўбазары, пераконваў, што бацькі будуць вельмі радыя такому госьцю, хацеў паказаць з партфеля якіясьці артыкулы пра сябе. Прычым гаварыў ціхім спакойным голасам, прычым, відаць, гомсельмашаўскі старажыл, бо казаў, што шуканая вуліца Багданава - гэта там, дзе "рыбная крама" (яна такі сапраўды там была, я яе памятаю, але зруйнаваная больш за 20 гадоў таму). Можа, я й памыліўся, ня даўшы яму ніякай надзеі ў гэтым пляне:)))
Сёньня ў аўтобусе жанчына кінула мне "Сдохні!", калі праходзіў, калі ласка, у сярэдзіну салону. Думаў, што мне пачулася, ціхенька зірнуў у яе бок - сваё найпешае пажаданьне яна голасна паўтарыла. Потым хадзіла, казала, што я паліцай і наогул усе тут паліцаі й найміты, накінуліся на аднаго чалавека, што 70 гадоў ёй, што няма каму працаваць, што вось у аднаго з хлопцаў-пасажыраў толькі між ног працуе. Балазе, да актыўных дзеяньняў па навядзеньні сусьветнай справядлівасьці справа не дайшла.

Кніжка 2008 году "Проблемы прочности и безопасности водо-водяных энергетических реакторов", з уводзінаў
"В заявлении Президента России В.В. Путина о мирном использовании атомной энергетики (25.01.2006) было отмечено, что необходимо рассматривать безопасность как многоплановое понятие с чётко выверенным комплексным подходом..."
Ну ўжо зусім саўковы стыль "згодна з клясыкамі марксізму-ленінізму...", "у пастанове Х-га зьезда цэй какі пээсэс". і што самае цікавае, што заява нясе пры гэтым ~0 біт інфармацыі. чамадан-вакзал-савок.

Сёньня ўначы сусед варыў суп. Варыў доўга. Нават сам заснуў. Таму начадзіла так, што спрацаваў апавяшчальнік, а ў кватэры была карціна "Вайна ў Крыму, ўсё ў дыму". Нягледзячы на скразьнякі, дагэтуль ня выветрылася, відаць, паўядалася куды толькі можна. Таму не дзівіцеся, калі ад мяне будзе пахнуць паленым. Гэта "я з вогненнай вёскі". Затое ад такой халадзечы, пэўна, тараканы перадохнуць. Суровы чалябінскі побыт.
І яшчэ - я так і не разумею, што моладзь знаходзіць у гэтым вашым Korn - здаецца ж, не дзярмец, але не чапляе.

Колькі месяцаў таму даведаўся пра такую, як аказалася, даўнюю масавую шызу: хатняе мылаварэньне (прабачаюся за магчыма недакладны беларускі тэрмін). Усё б нічога - ну цешыцца народ сябе, ну няхай. Але ж, бляха, адзін зь інгрыдыентаў гэнага "мыла з нуля" - шчолак (NaOH або KOH). Само сабою, нармалёвай выцяжной шафы ніхто ня мае, таму пры вялікай ахвоце й дрэнным праветрываньні гэтая трасца газуе на ўсю кватэру. Таксама пры працы на алюміневых паверхнях ды выліваньні ў алюміневую ракавіну рэштаў шчолаку пачынаюцца вясёлыя працэсы траўленьня з бурбалкамі й разагрэвам (альбо пры недастатковым прамыве празь некалькі гадзін ракавіна пабялее, прыняўшы ў мікрашчыліны траўленьня крышталікі сухога, але таксічнага гідраксіда). Плюс ня кожная гаспадынька адразу зьверне ўвагу на тэрмічны эфект пры зьмешваньні крышталяў гідраксіда з вадою - а калі завўважыць, дык плястыкавы посуд можа ўжо й пацекчы, разьліваючы па ўсім стале эфектыўны травіцель (асабліва, калі "для лепшага зьмешваньня" яго яшчэ дадаткова падаграваць).
Сам ня так даўно працаваў са шчолакам - даводзілася самому ўсё вывучаць.
І што самае цікавае - у тэме аднаго з форумаў ніводная рукадзельніца ня выказала ані кроплі страху/засьцярогі.
Выснова: пры адсутнасьці хімічнай/тэхнічнай граматнасьці й належнага абсталяваньня падпускаць "маладых і крэатыўных" гаспадынь да такога - злачынства супраць сямейнага здароўя, шчасьця й дабрабыту.

Па шматлікіх просьбах блогачытачоў накрапаў свае такія-сякія напаміны пра гэны самы 1996 год.

Было, значыць, мне тады гадоў 11-12, перайшоў я зь 5га ў 6ты кляс, вучыўся ў дурацкую, але соннаспрыяльную другую зьмену. ( Далей - пра школу, Францыю, рэферэндум ды іншае )

БТ зрабiла фiльму пра Багдановiча. Так i напрошваецца: "У гэтым фiльме кiнастудыя вырашыла зрабiць экспэрымэнт i пайсьцi авангарднымi шляхамi сюрэалiзму й постмадэрнiзму. Максiм Багдановiч паказаны тут як... (хтобывыдумалi)...партызанагерой вялiкайайчыннайвайны"

Сапраўды, у Беларусі бываў я няшмат дзе
( Пераканацца )

Дзень распачаўся – штомомант зьдзяйсьняю я выбар
Слушны ці не – вось пытаньне, што нішчыць спакой
Я пра жыцьцё прачытаў вельмі шмат розных літар,
Я цяпер пастанавіў быць заўсёды сабой.

Сёньня і зараз сабой – гэта так эфэктыўна,
Гэта падцьверджана мноствам разумных цытат
Стану свабодным і творчым, і пазітыўным
Мары вяртаюць зь дзяцінства забыты пасад.

Трэба ачысьціць цяпер ад чужога свой розум,
Ад усяго, што гады навязалі вузлом
Каб анічога ўва мне не стварала пагрозы
Талентам вольным, што сьпяць пад халодным ільдом.

Я выключаю сябе з разнайстайных кантэкстаў
Я – па-за мовамі, верамі, па-над усім,
Толькі тады што зь мяне ўрэшце рэшт застанецца?
Што ж, не знайшоўшы сябе, я пабуду нікім.

Рыхтуючы міні-курс па неразбуральным кантролі, наткнуўся на луркмораўскі артыкул пра Чарнобыль. Вельмі ўразіла гісторыя папярэднікаў, асабліва прадухіленыя аварыі на Кольскай і Ленінградзкай АЭС, калі цеч далі трубы, у якіх замест швоў былі тупа ўстаўленыя арматурныя пруты, звонку залепленыя саплямі.
Праводзьце рэгулярную дыягностыку, блеадзь!!!

( Нялёгка, калі такое апынаецца побач )

( Пад катам - сарціршчына )

Перасякалі мяжу доўга, але спакойна. Беларускі мытнік лёгка пытаўся, ці не ўзяў хто чаго звыш нормы, ці пакінулі зброю-наркотыкі дома, нагадаў пра гэтыя самыя нормы, але дужа раззлаваўся, калі некаторыя размаўлялі гэтым часам па тэлефоне й не зьвярталі аніякай увагі. Гразіўся поўным саракахвілінным мытным кантролем, але ня сталася.

***
Як можна не любіць Украіну зь яе разьдзяўбайскім і вольным калярытам!
Наўрад ці дзе, напрыклад, сустрэнеш дарожны знак, амаль цалкам залеплены прыватнымі абвесткамі. Ня ведаю, чаго жадаюць тыя, хто іх туды лепіць – усёроўна кіроўцы на іх зьвяртаць увагі ня будуць!

( Далей )

Ці часта хто зьвяртаў увагу на той трэш, угар і псіхадэл, што вісіць над уваходам у мэтро Кастрычніцкая ды над эскалятарамі? "К гражданам Россіі", "Вся власть - рабочім", "СССР"... у спалучэньні зь нейкім гераінавым прыходам. Калі ўгледзецца, можна завіснуць надоўга - да той пары, пакуль не падыйдзе спэцназавец ды не спытае вашыдакументы.

Нагадала частку малюнка "Мы уйдём из зоопарка":
http://www.omsklogo.ru/logotypes/01_05_11_blog/grazdanskaya-oborona-plakat-1.jpg