Сёньня спатрэбіўся, і хутка, перахаднік USB-miniUSB. У ЦУМе яго не аказалася. А аказаўся ён у маленькім шапічку ў "Імпульсе". І падумалася вось такая думка. Думка, поўная роўнасьці, сацыяльнай справядлівасьці і скіраванасьці эканомікі да патрэбаў народа. Неабходна як мага хутчэй пазбавіць нашых дарагіх грамдзянаў ад проіскаў рознага кшталту вароў і шарлатанаў, які ў апошнія дзесяцігоддзі імянуюць сябе бізнэсмэнамі. Але рабіць гэтага ні ў якім разе нельзя радыкальнымі метадамі - кшталту забараніць-разагнаць. Каб для рахманага люду працэс гэты йшоў незаўважна, неабходна прымаць паступовыя меры - напрыклад, падвышэньне падаткаў. Сапраўды, усе гэтыя людзі дзелавітыя зашмат хочуць ад дзяржавы і ад народа - ядуць і п'юць за наш кошт, і яшчэ жадаюць мець нейкі прыбытак. Як казалі ў адной зь перадач БТ, і рыбку зьесьці, і кудысьці сесьці. Але ж нядоўгай мусіць быць такая сітуацыя. Калі ты такі разумны, плаці кожнаму прыбіральшчыку ў гэтым прыгожым горадзе, кожнаму міліцыянту, што вартуе твой сон, кожнаму, кожнаму...
Пры такой палітыцы неўзабаве прадпрымальніцтва звырадзіцца як кляс. З шумам і пылам, але бяз толку.
І вось тады можна будзе на ўсю моц распачаць палітыку спажывецка-арыентаванай эканомікі. Дзеля гэтага неабходна будзе стварыць шэраг камісіяў і ўправаў па выяўленьні й кантролю патрэбаў сярэднестатыстычнага спажыўца і разьмеркаваньня тавараў у дзяржсупергіпермаркетах.
Ніхто са спажыўцоў не будзе адчуваць сабе забытым. Бо ў тым выпадку, калі ён не знаходзіць патрэбнага тавару, ён проста піша заяву ў адпаведнае ўпраўленьне. Па месцы жыхарства ці па месцы працы - гэта можна будзе вызначыць па ходу. У заяве мусіць быць адлюстравана абгрунтаваньне патрэбы ў гэтым тавары, мэта выкарыстаньне, прыкладны кошт, прыкладаюцца зьвесткі аб даходах за апошнія 6 месяцаў, завераныя бухгальтэрыяй (сапраўды, які сэнс запускаць тавар у продаж, калі заяўнік ня мае сродкаў, каб яго набыць). Пасьля разгляду заяўкі, які доўжыцца да аднаго месяца, прымаецца вырашэньне аб запуску тавара ў продаж. Тады заяўнік сам знаходзіць вытворцаў, кантактуе зь імі, дамаўляецца. У тым выпадку, калі цана тавара павялічылася ў параўнаньні з заяўленай, пішацца дадатковая заява, якая разглядаецца на працягу тыдня. Далейшы працэс бярэ на сябе дырэкцыя крамы. І ўжо празь нейкі месяц-другі пасьля гэтага пакупнік з пачуцьцём уласнай спажывецкай годнасьці можа набыць патрэбны яму тавар.
Натуральна, што ёсьць у гэтым і пэўныя праблемы: не адразу зразумела, чые заявы разглядаць у першую чаргу, а чые - потым. Мяркую, што варта тут увесьці гіерархію й дазволіць складаць калектыўныя заяўкі, якія й будуць найперш разглядацца. У тым выпадку, калі гэта ня вырашыць сітуацыі з чэргамі, можна стварыць асобныя камісіі па разглядзе індывідуальных і калектыўных заявак, каб нікога не пакінуць у бядзе.
Праз стварэньне такой магутнай сістэмы мы можам у значнай ступені пазбавіцца й беспрацоўя - і крыкі т.зв. "апазіцыі" аб крытычным стане прадпрымальніцтва хутка перастануць кранаць нават саміх прадпрымальнікаў, разьмешчаных цяпер у сетцы ва ўтульных і цёплых адмінастрацыйных калідорах па розныя бакі прылаўка.